اخلاق مديريت (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ٨٧
اگر شخص، آزاده و متديّن باشد، با تمام توان در خيرخواهى تو مىكوشد.
امام على عليه السلام نيز موارد ديگر را چنين برمىشمارد:
«انَّ انْصَحَ النَّاسِ انْصَحُهُمْ لِنَفْسِهِ وَ اطَوْعُهُمْ لِرَبِّهِ» «١» همانا خيرخواهترين مردم كسى است كه براى خود خيرخواهتر و در برابر پروردگارش مطيعتر باشد.
براساس آنچه ياد شد اگر افراد زير دست، در هر رده، از خصلت ارزنده خيرخواهى برخوردار باشند، به اعمال زير مبادرت مىورزند:
١- آنچه را خير همكاران و سازمان است، به مسؤولان مربوط انتقال مىدهند.
٢- آسيبها و آفتهايى كه آنها را تهديد مىكند، شناسايى كرده، در دفع آنها مىكوشند.
٣- كارشكنىهاى بدخواهان تشكيلات متبوع خود را به سرعت پاسخ مىدهند.
٤- با روحيهاى شاداب به كار مىپردازند و خوشبختى و پيروزى خود را در سايه خوشبختى و سعادت ديگران مىيابند.
٥- چون به خاطر خدا، خير بندگان او را طلب مىكنند، با هر گامى كه در اين راه برمىدارند، به خدا نزديكتر مىشوند.
٦- موفقيت اينگونه افراد و مديران، روز به روز فزونى مىيابد و زمينه خدمت بيشتر آنان فراهم مىشود.
٣- پرهيز از چاپلوسى چاپلوسى يا تملق يعنى چرب اخلاق مديريت (ج٢) ٩٣ فصل چهارم: رفتار با فرودستان زبانى، خوشامدگويى، به دروغ و ريا و تظاهر سخن گفتن و كسى را ستودن يا اظهار كوچكى و ارادت نمودن، و چاپلوس يعنى؛ متملق، رياكار، چرب زبان، كسى كه گفتارش مخالف پندار و كردارش باشد و كسى كه به شيرين سخنى و چربزبانى، مردم را بفريبد. «٢»