اخلاق مديريت (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١٢٥
به خدا و خلق، عدم امنيت، حيلهگرى و ناجوانمردى به سر مىبرد و از خدا و خلق گسسته با شيطان، نفس امّاره و اموال ذخيره خود مأنوس مىشود و طعم لذّتهاى واقعى زندگى را نمىچشد؛ به فرموده امام رضا عليه السلام:
«السَّخِىُّ قَريبٌ مِنَ اللَّهِ قَريبٌ مِنَ الْجَنَّةِ قَريبٌ مِنَ النَّاسِ وَالْبَخيلُ بَعيدٌ مِنَ اللَّهِ بَعيدٌ مِنَ الْجَنَّةِ بَعيدٌ مِنَ النَّاسِ» «١» سخاوتمند به خدا، بهشت و مردم نزديك است و بخيل از خدا، بهشت و مردم فاصله دارد.
٤- تبعيض عدالت از فضايل بسيار ارجمند و آرمانى انسان است كه علاوه بر عقل و دين و فطرت آدمى، همه بزرگان و صالحان عالم در هر مكتب و ملّتى بر زيبايى و ضرورت آنان پاى فشردهاند؛ كاملترين كتاب آسمانى درباره اين فضيلت چنين مىفرمايد:
«انَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاحْسانِ ...» «٢» همانا خداوند به عدالت و احسان فرمان مىدهد.
و امير مؤمنان عليه السلام، دادگرى را سرچشمه حيات و زندگانى مىداند:
«الْعَدْلُ حَياةٌ» «٣» فرمان خداوند به اجراى اين پديده حياتى، عام و جاويدان است و همگان، در همهجا و هميشه بايد بدان پايبند باشند تا جامعهاى زنده و انسانى داشته باشند و هر چه عدالت و انصاف افراد و مجموعهها بيشتر و محكمتر باشد، آنها از حيات و ارزش والاترى برخوردار مىشوند و اگر انصاف و عدالت جاى خود را به تبعيض و ستم بدهد، افراد و