اخلاق مديريت (ج2) - الهامى نيا، على اصغر و همکاران - الصفحة ١١٣
بايد تدبيرى بينديشد و راهى براى ريشهكنى آنها بيابد و همانگونه كه افشاگرى، طعنه و كنايه و به رخ كشيدن لغزشها محكوم است، رها كردن مجموعه نيز كار درستى نيست و هنر مديريت، جمع بين عيبپوشى و عيبزدايى است كه يكى با «تغافل» و ديگرى با «تدبير» تحقّق مىيابد و اوّلى نقش مسكّن و دومى نقش درمان را دارد. در مباحث قبلى درباره «تغافل» صحبت شد. نظر به اهميت موضوع، در اين جا صفت رذيله «عيبجويى» مختصرى شرح مىگردد.
نكوهش عيبجويى افشاگرى، مچگيرى، عيبجويى و پردهدرى، از كارهاى بسيار زشتى است كه عقل و دين بر قباحت آن اتفاق دارند و هيچ محمل اخلاق مديريت (ج٢) ١١٩ ١ - خودمحورى ص : ١١٩ شرعى و عقلى براى آن نمىتوان يافت. هيچ خردمندى، رسواسازى و بىارزش كردن ديگران را برنمىتابد؛ به ويژه اگر اين افراد، دوست و همكار انسان باشند. قرآن مجيد با لحن تندى عيبجويى را توبيخ كرده، مىفرمايد:
«وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ» «١» واى بر هر بدگوىِ عيبجويى! رهبر عظيمالشأن اسلام، حضرت محمّد صلى الله عليه و آله نيز عيبجويى را مخالف ايمان خالص دانسته، مىفرمايد:
«يا مَعْشَرَ مَنْ اسْلَمَ بِلِسانِهِ وَ لَمْ يُخْلِصِ الْايمانَ الى قَلْبِهِ لا تَذُمُّوا الْمُسْلِمينَ وَ لا تَتَبَّعُوا عَوْراتِهِمْ فَانَّهُ مَنْ تَتَبَّعَ عَوْراتِهِمْ تَتَبَّعَ اللَّهُ عَوْرَتَهُ وَ مَنْ تَتَبَّعَ اللَّهُ عَوْرَتَهُ يَفْضَحْهُ وَ لَوْ فى بَيْتِهِ» «٢» اى گروهى كه با زبان اظهار اسلام كردهايد، ولى ايمان خالص را در دل جاى ندادهايد! از مسلمانان بدگويى نكنيد و در پى لغزشهاى آنان نباشيد؛ زيرا هر كس در پى لغزشهاى مسلمانان باشد، خداوند لغزش او را پى مىگيرد و خداوند لغزش هر