با من به گونه‌اى كه با جبّاران سخن مى‌گويند، سخن نگوييد و انتقاداتى را كه از افراد عصبانى، پنهان مى‌دارند از من دريغ مداريد و چاپلوسانه با من برخورد نكنيد و نپنداريد كه اگر انتقاد درستى به من داشته باشيد، پذيرفتن آن برايم سنگين است.
اين روايت ارزشمند گوياى آن است كه مديران نظام اسلامى- در هر رده‌اى كه هستند- نبايد خود را از اشتباه مصون پندارند و راه انتقاد و پيشنهاد را بر ديگران ببندند، بلكه بايد با اصرار از ديگران بخواهند كه انتقاد كنند، پيشنهاد دهند و در اداره هر چه بهتر سازمان، يكديگر را يارى رسانند.
همچنين بايد دانست كه چنين روحيه‌اى در ميان مديران مؤمن و متديّن، قوى‌تر است بويژه اگرهمكاران، اهل ديانت و تقوا باشند، در چنين محيطى انتقادكردن و انتقادپذيرى، دلپذيرتر است و انسان با اطمينان بيشترى به سخنان همكاران خود گوش مى‌دهد. جمله معروف رسول خدا صلى الله عليه و آله كه فرمود:
«الْمُؤْمِنُ مِرْآةُ الْمُؤْمِنِ» «١» ارتباط تگاتنگ ايمان و اعتقاد را بيان مى‌كند و اعلام مى‌دارد كه مؤمن بسان آينه‌اى صاف و صادق، خوبى و بدى برادر مؤمنش را بدون غلّ و غش بيان مى‌كند تا او در حفظ نيكى‌ها و زدودن زشتى‌هاى خود بكوشد و راه تكامل مادى و معنوى را بهتر طى كند.
دست‌آوردها ١- ژرف‌انديشى‌ پديد آوردن محيط نقد و انتقاد، استعدادها را شكوفا مى‌كند و سبب تفكّر و طرّاحى جديد از سوى همكاران مى‌گردد و هر كس تلاش مى‌كند وضع موجود را به نحوى بهبود بخشد و به تكامل و تحرك بيشتر وادارد.
از سوى ديگر، انتقاد شونده در كردار و تصميم گذشته و حال خويش بيشتر