«مَنْ سَمِعَ رَجُلًا يُنادى‌ يا لِلْمُسْلِمينىَ فَلَمْ يُحْبِبْهُ فَلَيْسَ بِمُسْلِمْ» «١» هر كس بشنود مردى مسلمانان را به فرياد مى‌طلبد ولى به فريادش نرسد، مسلمان نيست. امير مؤمنان (ع)، برطرف ساختن نياز ديگران را نعمتى الهى دانسته، مى‌فرمايد:
«انَّ حَوائِجَ النَّاسِ الَيْكُمْ نِعْمَةٌ مِنَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ» «٢» همانا نياز مردم به شما، نعمتى است از ا برايتان.
و مؤمن خردمند نه تنها از مشكلات مردم خسته و دلگير نمى‌شود بلكه چون آن را نعمت الهى مى‌داند، به دنبال آنها مى‌گردد تا با برطرف ساختن هر مشكلى، بر نعمت جديدى دست يابد.
امام باقر (ع) نيز در اهميت اين عمل خداپسندانه مى‌فرمايد:
«ثلاث خصال هن من احب الاعمال الى الله؛ مسلم اطعم مسلما من جوع و فك عنه كربته و قضى عنه دينه» «٣» سه خصلت، محبوب‌ترين اعمال در نزد خداست: ١- مسلمانى، مسلمان ديگرى را غذا بدهدو از گرسنگى برهاند؛ ٢- گرفتارى اش را برطرف سازد؛ ٣- بدهى اش را بپردازد.
سيره معصومين (ع)
از جمله بركات وجود مقدّس معصومين عليهم السلام، مشكل گشايى و غمزدايى از كار و دل مؤمنان است، آن بزرگواران در هر عصرى، سبب آرامش دلها و گشاينده گره‌هاى كور زندگى و آسان شدن كارها هستند، چنانكه در زيارت جامعه خطاب به آنها مى‌گوييم: