چه‌بسا گستردگى زمينه‌هاى ستم و تنومندى درخت ظلم، مردم و حكومتها را از رويارويى با آن باز دارد و توان مقابله را از آنان باز ستاند، با ستمگر دور از چشم مردم و حكومتها دست به بيداد بزند، در چنين مواردى تنها اراده ستم سوز الهى كارساز خواهد بود و ذات مقدّس او با الطاف بيكران خويش به يارى مظلوم مى‌شتابد و او را از چنگ ستمگر رهايى مى‌بخشد و بيدادگر را به كيفر مى‌رساند، علاوه بر آيات متعدد قرآن «١» در حديث قدسى نيز آمده است كه:
«يا موُسى‌ ... لا تَرْضِ بِالظُّلمِ و لا تَكُنْ ظالِماً فَانّى‌ للظّالِمِ بِمَرصَدٍ حَتّى‌ اديلَ مِنْه المَظْلوُمَ» «٢» اى موسى! به ستم راضى نشو و خود نيز ستم نكن كه من در كمين ستمگرم تا انتقام مظلوم را از او بگيرم.
امام صادق عليه السلام نيز به نقل از پدر بزرگوارش مى‌فرمايد:
«انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ حَكَمٌ عَدْلٌ يَأْخُذُ لِلْمَظْلوُمِ مِنَ الظَّالِمِ» «٣» خداوند بزرگ داور دادگرى است كه داد ستمديده را از ستمگر مى‌ستاند.
يارى همه جانبه‌ آنچه ياد شد، منحصر به يارى مظلوم در برابر ضرر مالى وجانى نيست، بلكه هر گونه كمك به مؤمن را شامل مى‌شود وهمه موظّفند هر گونه ستمى را اعم از مادى و معنوى همچون ضرر مالى، آسيب جانى، استضعاف فكرى و فرهنگى، آسيب عرضى‌و ناموسى و ...
همه را از مؤمن دور سازند و اجازه ندهند كسى در هيچ يك از ابعاد ياد شده ستمى ببيند.