دورانديشى‌ درميان آفريدگان، انسان اين امتياز را دارد كه در مسير زندگى خويش، داراى اختيار وتصميم است، او مى‌تواند به وسيله آموخته‌ها و تجربه‌هاى خويش، آينده خود را ترسيم كند و با برنامه‌ريزى صحيح و اصولى، سعادت خويش را تضمين نمايد يا با بى برنامگى و دستور العمل نا صحيح، آينده خود را تباه سازد.
تدبير و دورانديشى، خميرمايه برنامه ريزى صحيح و سبب نيل به سعادت جاويد است از اين خصلت زيبا در روايات اسلامى با عنوان «حزم» تعبير شده است و امام على (ع) در تبيين آن مى‌فرمايد:
«الْحَزْم النَّظَرُ فِى الْعَواقِبِ وَ مُشاوَرَةُ ذَوِى الْعُقُولِ» «١» دورانديشى، انديشه در فرجام كارها و رايزنى با خردمندان است‌ ضرورت دورانديشى‌ خرد آدمى حكم مى‌كند كه هر كارى را با درايت و برنامه صحيح، شروع و به انجام رساند و از اهمال كارى، بى دقتى، سستى و بى انضباطى پرهيز نمايد تا در كمترين فرصت، بهترين سود مادى و معنوى را از آن خود كند و عمر گرانمايه را بيهود از كف ندهد. امير مؤمنان (ع) هر اقدام بى تدبير را بى فايده مى‌داند ومى‌فرمايد:
«لا خَيْرَ فى‌ عَزْمٍ بِلا حَزْمٍ» «٢»