از مجموع آنچه گفته شد مى‌توان نتيجه گرفت، كه هر گاه مطالعات و بررسى‌هاى لازم، پيرامون آثار و واكنش‌هاى مثببت و منفىِ انجام يك كار، صورت گيرد و ديدگاه صاحبنظران و خبرگان فنّ در آن باره تحصيل شود و از مجموع بررسى‌ها و اظهار نظرها نتيجه روشنى به دست آيد و زمينه انجام كار از هر جهت فراهم شود، اجراى تصميم برخاسته از تلاش‌هاى آگاهانه فوق را با جرأت و جديّت و بدور از هر گونه تزلزل و ترديد، در چارچوب قانون و مقرّرات، «قاطعيت» مى‌نامند.
جايگاه قاط اخلاق فرماندهى و مديريت ٦٠ شرايط اعمال قاطعيت ص : ٥٨ عيت در اسلام‌ از آنجا كه مسأله تشكيل حكومت توسط افراد صالح و كوشش در راه حفظ و تداوم آن، جزء عالى‌ترين اهداف سياسى- اجتماعى اسلام است، عوامل و ويژگى هايى هم كه مى‌تواند سياستمداران الهى را در جهت نيل به اين هدف ارزشمند يارى دهد، نيز مورد توجّه و سفارش مكتب‌هاى آسمانى است. قاطعيت يكى از اين ويژگى هاست؛ به همين جهت در سياست اسلامى جايگاه بلندى دارد.
از بارزترين خصلت‌هاى پيامبران الهى قاطع بودن آنهاست. هيچ پيامبرى از جانب خداوند به رسالت برانگيخته نشده، مگر اينكه از اين نعمت گرانبها برخوردار بوده است.
در عين حال، خداى متعال از ميان همه آنان گروهى را كه عزمى راسخ‌تر و قاطعيتى پولادين داشتند و مسؤوليتى سنگين‌تر بر عهده شان نهاده بود، «اوُلوُالْعَزْم» (يعنى صاحبان تصميم استوار) خوانده، پيامبر بزرگوار اسلام را از جمله آنان دانسته و با تأكيد و صراحت از او مى‌خواهد كه همچون ديگر انبياى الهى در اجراى منويّات مقدّس خويش پايدارى ورزد.
«فَاصْبِرْ كَما صَبَرَ اوُلُوا الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ» پايدارى كن، چنان كه (ديگر) پيامبران اولوالعزم پايدارى كردند.
اين پيامبران بزرگ كه بر اساس پاره‌اى از روايات و طبق نظر بسيارى از مفسّران عبارت بودند از: حضرت نوح، حضرت ابراهيم، حضرت موسى، حضرت عيسى،