قاطعيت‌ «قاطعيت» از ريشه «قطع» به معناى بريدن و جدا كردن گرفته شده و «قاطع» صفت كسى است كه پيشبرد كارها و انجام وظايفش، بُرّا و صاحب تصميم است، در انجام امور سستى نمى‌كند، تزلزل و ترديد در او راه ندارد، موانع و مشكلات را مى‌بُرد و آنها را زا پيش پاى خود بر مى‌دارد و راه را براى پيشرفت هموار مى‌سازد. «١» حدود قاطعيت‌ با همه وضوحى كه در مفهوم «قاطعيت» وجود دارد، متأسفانه اين واژه نيز همچون بسيارى از واژه‌هاى ديگر، دستخوش پاره‌اى از تحريف‌ها و كج فهمى‌ها شده است؛ به اين معنا كه گروهى به غلط، بى دقتى، بى گدار به آب زدن، عجولانه تصميم گرفتن و مراعات نكردن نظم و ادب را با قاطعيت اشتباه گرفته‌اند و عدّه‌اى نيز خشونت، لجاجت، ديكتاتورى و خود محورى را قاطعيت پنداشته‌اند. براى رفع چنين ابهاماتى معناى قاطعيت را بيشتر توضيح مى‌دهيم.
در منابع اسلامى، از قاطعيت به «عزم» تعبير شده كه به معناى آهنگ اجراى كار و تصميم جدّى بر انجام عمل است. «٢» راغب اصفهانى نيز آن را چنين معنا كرده است: