فى الخلق» «١» قلبت را مملو از رحمت، محبت و لطف به مردم نما، مبادا نسبت به آنان همچون جانور درنده بوده، و خوردنشان را غنيمت شمارى. چرا كه آنان دو دسته‌اند: يا برادر دينى تواند و يا در آفرينش همانند تو مى‌باشند.
توصيه و تأكيد على عليه السلام به زمامداران حوزه حكومت اسلامى، در محبت ورزى خالصانه به مردم اين است كه اين محبت بايد شامل خوب و بد، هر دو گردد. در پاره‌اى از روايات آمده است كه به خدا بنگريد چگونه آفتابش را بر ابْرار و فُجّار مى‌تاباند و بارانش را، بر صالحان و خاطئان- هر دو- مى‌بارد؛ لطف و محبت مديران و رهبران نيز بايد همچون آفتاب و باران، شامل بد و خوب و خوبتر از همكاران و كارگزاران گردد.
در نظام اقتصاد اسلام، يكى از موارد هشتگانه مصرف «زكات»، «... الْمُؤَلَّفَةِ قُلوُبُهُمْ» «٢» است. «٣» ٣- تغافل و چشم پوشى‌ تغافل به معنى نديده انگاشتن و خويشتن را به غفلت زدن است. تغافل، يكى از روش‌هاى قابل توجه در تربيت است و در بخش‌هاى مختلف زندگى از اهميت بالايى برخوردار است، همچنين از عوامل مهم جذب و حفظ نيروها به حساب مى‌آيد.
تغافل و چشم پوشى از اين جهت موجب جذب و سازندگى كارگزان مى‌گردد كه آبرو و كرامت آنها را حفظ مى‌كند و حريمى را كه ميان مدير و زير دست وجود دارد نگه مى‌دارد. بديهى است گاهى همكاران و زيردستان، بدليل غفلت، آشنا نبودن با كارها و يا نگرانى‌ها و مشكلاتى كه براى آنها پيش مى‌آيد، مرتكب لغزش و خطا مى‌شوند. در چنين مواردى اگر نسبت به آن لغزش چشم پوشى نشود و شخصيت و كرامت فرد مورد