«بكم ينفس الهم و بكشف العز ... بكم اخرجنا الله من الذيل و فرج عنا عمرات و الكروب» «١» خداوند به سبب شما اندوه را مى‌زدايد و پريشانى را برطرف سازد ... به سبب شما ما را از زبونى رهانيده و اندوههاى جانكاه ما را زدوده است. سيره و روش آن بزرگواران اين چنين بود كه به هيچ نيازمندى، پاسخ منفى نمى‌دادند و از كنار هيچ مشكلى، بى تفاوت عبور نمى‌كردند. يكى از ياران رسول خدا (ص) مى‌گويد:
«پيامبر (ص) هيچ وقت در اقدام وهمراهى كردن با پا برهنگان و مساكين و در رفع نياز و مشكل آنان دريغ نورزيد و تكبّر نكرد.» «٢» ابى رافع- صحابى پيامبر (ص)- مى‌گويد:
رسول خدا (ص) بدهكار را در زمينه پرداخت قرض، كمك مى‌كرد، تنگدست را نجات مى‌داد و هيچ كس را از بخشش خود بى نصيب نمى‌ساخت و در زمان قحطى، به ديگران مى‌بخشيد، همين طور از ياران تهيدست خود، پذيرايى مى‌كرد و به آنان كه قصد سفر داشتند، خرجى راه مى‌پرداخت. «٣» سعيد بن قيس همدانى مى‌گويد:
روزى در شدت گرما، امير مؤمنان (ع) را در سايه ديوارى ديدم، عرض كردم: امام! در اين گرما اينجا چه مى‌كنيد؟ فرمود:
«ما خَرَجْتُ الَّا لِاعينَ مَظْلوُماً اوْ اغيثَ مَلْهوفاً» «٤» از منزل خارج نشدم جز براى يارى ستمديده با فرياد رسى يك بيچاره! امام حسن مجتبى (ع) مشغول طواف (مستحبى) خانه خدا بود كه شخصى به آن حضرت مراجعه و درخواست نياز كرد. امام (ع) طواف را رها كرد و به حل مشكل او