گفتنى است كه يارى مظلوم منوط به درخواست او نيست و به‌محض اطّلاع، بايد بدان اقدام كرد چنان كه عدم يارى خواستن او نيز بهانه ترك اين كردار پسنديده نخواهد شد.
پاداش يارى رسان‌ مبارزه با ستم و يارى رساندن به مظلوم، خود ارزشى والاست كه بايد بدون هيچ چشمداشتى مغتنم شمرده‌شود، گرچه خداوند حكيم آثار گرانقدرى را در دو سرا بر اين كردار شايسته بار كرده است، از جمله؛ ١- زدودن گناهان‌ اميرمؤمنان عليه السلام فرمود:
«مِنْ كَفَّاراتِ الذُّنُوبِ الْعِظامِ اغاثَةُ الْمَلْهوُفِ و التَّنْفيسُ عَنِ الْمَكْروُبِ» «١» يكى از راههاى زدودن گناهان بزرگ، فريادرسى مظلوم و رهاسازى فرد گرفتار است.
٢- توجّه خدا امام صادق عليه السلام فرمود:
«اربَعَةٌ يَنْظُرُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ الَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ؛ مَنْ اقالَ نادِماً اوْ اغاثَ لَهْفانَ ...» «٢» خداوند، روز قيامت به چهاركس نظر لطف مى‌اندازد؛ كسى كه انسان پشيمانى را عفو كند به يا فرياد بيچاره‌اى برسد ٣- استوارى قدم‌ رسول اكرم صلى الله عليه و آله نقل كرده كه خداوند به حضرت داوود عليه السلام فرمود: