امام باقر عليه السلام، صبر بر مصيبت‌ها را موجب زياد شدن عزّت دانسته، مى‌فرمايد:
«من صبر على مصيبة زاده الله عز و جل عزا على عزه» «١» رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله عزّت دنيا و آخرت را پداشت عفو وگذشت مى‌داند:
«من عفى عن مظلمة ابذله الله بها عزا فى الدنيا و الاخرة» «٢» هر كس از ستمى كه به او شده درگذرد، خداوند به جاى آن، عزّت دنيا و آخرت را به او عطا مى‌كند.
حضرت امير عليه السلام چند عامل را به عنوان سبب عزّت ياد مى‌كند:
- انصاف با مردم:
«الا انه من ينصف الناس من نفسه لم يزده الله الا عزا» «٣» آگاه باشيد! هر كس با مردم به انصاف رفتار كند، خداوند جز بر عزّتش نمى‌افزايد.
- قناعت‌ «ثَمَرَةُ الْقِناعَةِ الْعِزُّ» «٤» - شجاعت‌ «الشُّجاعَةُ عِزٌّ حاضِرٌ» «٥» ذلت ستيزى‌ آنچه بيان شد، تنها يك روى سكّه يعنى راه‌هاى كسب سرافرازى و عزتمندى بود و روى ديگر آن، ذلّت ستيزى و مبارزه با آفاتى است كه اين اصل اصيل اخلاقى را تهديد مى‌كند؛ آفاتى كه انسان را به وادى ذلّت و خوارى مى‌كشاند، واديى كه مؤمن- در هيچ شرايطى- نبايد در آن پا گذارد، زيرا مولايش على عليه السلام مى‌فرمايد: