بررسى مبانى بيمه در اسلام - برهانیان، عبدالحسین؛ تقیی - الصفحة ٩٥ - ١-١ انسان و زندگی اجتماعی

فصل اول: بيمه و همبستگى و خدمات اجتماعى‌

١. بيمه و همبستگى اجتماعى‌

١- ١. انسان و زندگى اجتماعى‌

انسان موجودى است كه زندگى او ماهيت اجتماعى دارد [١] و اساساً جامعه از گروهى تشكيل شده است كه براى ارضاى نيازهايشان با هم روابط اجتماعى دارند. [٢]

انسانها محتاج زندگى اجتماعى هستند يعنى نيازهايشان آن قدر گسترده است كه جز در پرتو اجتماع برآورده نمى‌شود و اين نيازهاى مشترك اجتماعى آنها را چنان به يكديگر پيوند مى‌زند كه افراد را در حكم مسافرانى قرار مى‌دهد كه به سوى يك مقصد در حركتند و با هم به منزل مى‌رسند و يا از رفتن باز مى‌مانند و سرنوشت يگانه‌اى دارند. [٣]

انسان يك نوع واحد است و به حكم فطرت و طبيعت خود اجتماعى است؛ يعنى اجتماعى بودن و به صورت جامعه درآمدن و داراى روح جمعى شدنش از خاصيت ذاتى او سرچشمه مى‌گيرد. [٤]) استاد شهيد مرتضى مطهرى رسيدن به كمال لايق انسانى را در پرتو گرايش‌هاى اجتماعى او مى‌بيند و در زمينه اجتماعى بودن انسان مى‌گويد:

انسان اجتماعى آفريده شده است و فرد به تنهايى قادر نيست نيازهاى خويش را برطرف سازد، زندگى بايد به صورت يك «شركت» درآيد كه همه در وظايف و بهره‌ها سهيم باشند و يك نوع تقسيم كار ميان افراد برقرار شود. [٥]

[١] مرتضِی مطهرِی مقدمه اِی بر جهان بِینِی ،اسلامِی جامعه و تارِیخ، ص ١٧ - ١٨

[٢] رفِیع ،پور آناتومِی جامعه، ص ٣٨

[٣] مرتضِی مطهرِی مقالات فلسفِی، ج ٢، ص ١٥٧

[٤] مقدمه اِی بر جهان بِینِی ،اسلامِی جامعه و تارِیخ، ص ٣٤١

[٥] همان انسان و اِیمان ص ٣٧