اعتقادات مذهبى خاص از امور دنيايى خويش غافل شده، مراتب را بر عهده قضا و قدر مى‌گذارند و نقش تدبير را ضعيف قلمداد مى‌كنند. برخى نيز بر اثر كج‌انديشى تنها به امور آخرت مى‌پردازند و رسيدگى به امور دنيا را غير موجه مى‌شمارند و دين را تنها متكفل امور آخرتى مى‌دانند. امام صادق ٧ در نفى اين گونه عقايد مى‌فرمايد:( لَيْسَ مِنَّا مَنْ تَرَكَ دُنياهُ لِآخِرَتِهِ وَ لاآخِرَتَهُ لِدُنياهُ)؛(هركس دنياى خود را به خاطر آخرت و يا آخرت را به خاطر دنياى خود ترك نمايد از ما نيست.) و همچنين از حضرت على ٧ نقل شده است كه: براى دنياى خود چنان (تدبير و) كار كن كه گويى هميشه زنده‌اى و براى آخرت خود چنان كن كه گويى فردا وقت مردن تو است. [١]

انسان مؤمن از خداوند درخواست زندگى نيكو دارد كه در آن همه نيازهاى معيشتى او فراهم گردد.

مسكن و لباس و تغذيه مناسب و كافى از ضروريات زندگى است [٢] و بر اساس تعاليم اسلام داشتن يك زندگى، كه در آن نان و آب، [٣] لباس و پوشاك، مسكن و وسايل رفاهى هر فرد به قدر كفايت مهيّا باشد از اهداف عالى حكومت اسلامى است. [٤]

(خداوند از نعمت هايى چون انگور، زيتون، خرما و ميوه‌هاى مختلف [٥] و گوشت‌هاى تازه دريايى [٦] و شير چهار پايان [٧] و عسل زنبورها [٨]) مثال زده و آنها را براى استفاده در اختيار انسان قرار داده است. [٩]

[١] مِیرزا حسِین نورِی مستدرک الوسائل، ج ١، ص ١٤٦.

[٢] محمد حکِیمِی معِیارهاِی اقتصادِی در تعالِیم ،رضوِی ص ١٧٨.

[٣] در رواِیات از آن دو به مزه زندگِی و مزه عِیش تعبِیر شده است (بحار الانوار، جلد ٢٩، ص ٩٩).

[٤] در دعاها و رواِیات زندگِی بهتر که همه حاجات و نِیازهاِی ِیک زندگِی مطلوب درخواست شده است راز سعادت خوشبختِی مسلمان را داشتن مرکب و منزل و همسر خوب بر شمرده است (مضمون دعاِی ٣٢ صحِیفه سجادِیه والحياة جلد ٥ ص ٧٩ و معِیارهاِی اقتصادِی در تعالِیم ،رضوِی ص ١٩٩).

[٥] عبس (٨٠)، آِیه ٢٧

[٦] نحل (١٦) آِیه ١٤

[٧] مومنون (٢٣)، آِیه ٣١

[٧] نحل (١٦)، آِیه ٥.

[٩] محمد باقر مجلسِی، بحار الانوار، جلد ٣، ص ٨٧.