تا برادرى براى محمد صلى الله عليه و آله باشد.
همان شب خداوند، على را روزى من كرد. «١» فاطمه، هنگام ولادت على عليه السلام، به كنار كعبه آمد و به پيشگاه خداوند عرضه داشت:
پروردگارا! من به تو و همه پيامبران و كتاب هايى كه از سوى تو آمده و گفتار جدّم، ابراهيم خليل، ايمان دارم؛ او كه اين خانه را بنا كرد.
پروردگارا! به حق او و به حق اين نوزادى كه در شكم من است، ولادت او را بر من آسان كن.
به دنبال آن، ناگهان ديوار كعبه شكافته شد و فاطمه درون خانه رفت و نوزادش، امام على عليه السلام، درون خانه خدا به دنياآمد. «٢» اين، هم فضيلتى براى نوزاد است و هم براى ما در نوزاد. وقتى پيامبر به رسالت مبعوث شد، فاطمه در زمره اولين ايمان آورندگان بود. حضرت براى ملاقات او به خانه‌اش مى‌رفت، او را بسيار احترام مى نمود و در خانه او خواب قيلوله مى كرد. «٣» وفات فاطمه‌ آن بانوى گرامى پيش از مردن به بيمارى مبتلا شد و قدرت سخن گفتن را از دست داد. در آن حال، با اشاره از رسول خدا صلى الله عليه و آله درخواست كرد كه‌