ولايت بود. مربى او خامس آل عبا، سيدالشهداء عليه السلام بود. او با گوش جان تعاليم پدر را فرا گرفت و در ميدان علم و عمل پيش تاخت تا به مرحله اى رسيد كه جز به عالم قدس و فناء فى الله توجه نداشت.
زهد مى ورزيد و به عبادت حق تعالى و مناجات و راز و نياز با او مشغول و غرق در انوار جلال و جمال الهى بود. امام حسين عليه السلام درباره شأن سكينه فرمود:
«امَّا سُكَيْنَةُ فَغالِبٌ عَلَيْهَا الْا سْتِغْراقُ مَعَ اللَّهِ تَعالى» «١» غرق شدن با خداى تعالى بر او غلبه دارد.
آرى! انسان، چون عشق محبوبى بر جانش نشست، ديگر چيزى غير از معشوق نمى‌بيند و چون متوجه اوست، حواس ظاهريش از كار مى افتد.
همان طور كه زنان ميهمان زليخا، چون چشمشان به جمال يوسف صدّيق افتاد، دست از ترنج نشناخته، دست‌ها بريدند. اين بريدگى و انقطاع حتى در عشق ظاهرى وجود، دارد تا چه رسد به عشق حقيقى. بيان مقام استغراق مع الله از قلم كسانى بر مى آيد كه خود در آن وادى باشند. «٢» ب- عفاف‌ اهل بيت، اسوه بشريت‌اند و انسان‌ها بايد درس چگونه بودن رااز آنها بياموزند. سكينه يكى از اين اسوه‌هاست كه به زنان جامعه اسلامى درس عفت، حجاب و حيا مى‌آموزد.