اولين عَلَم مخالفت با حكومت حق و عدالت امام على عليه السلام را برافراشتند.
دكتر حامد حفنى داوود مى‌نويسد:
اقدام عايشه به جنگ با حضرت على عليه السلام دومين شكافى بود كه پس از اقدام عمر در امر خلافت، در بناى اسلام رخ داد. «١» كلام پيامبر صلى الله عليه و آله درباره نهى عايشه از جنگ افروزى و شركت در جمل در شرح حال ام سلمه گذشت.
او در اين جنگ، شكست خورد و امام على عليه السلام او را با احترام به مدينه بازگرداند.
و- بزرگ‌ترين فضيلت‌ در اغلب كتاب‌هايى كه در زمينه شرح حال عايشه نوشته شده است، مشابه اين عبارت به چشم مى خورد:
اگربراى عايشه فضيلتى جز واقعه افك نبود، همين براى اثبات فضل و بزرگوارى او كافى بود، زيرا در شأن او آيه‌اى نازل شد كه تا قيامت خوانده مى‌شود. «٢» اجمال واقعه اين است كه به يكى از همسران يا ام ولدهاى «٣» رسول خدا صلى الله عليه و آله تهمت زده شد و افرادى از منافقين اين تهمت را بين مردم منتشر كردند و قضيه دهان به دهان نقل شد، سپس آياتى از سوره نور نازل شد و خداوند، ضمن تقبيح و توبيخ كسانى كه اين شايعه را ساخته و منتشر