خود را در «بندر لنگه» تأسيس كرد و يك سال بعد كنسولگرى «١» آلمان نيز در بوشهر افتتاح شد. در سال ١٢٧٧ ه ش/ ١٨٩٨ م، «ويلهلم دوم» امپراتور آلمان در جهت همين سياست، طى ديدارى از كشور عثمانى موفق به انعقاد قرارداد اتّحاد نظامى بين دو كشور و تحصيل امتياز راه آهن برلين- استانبول به بغداد شد. «٢» به دنبال سفر ويلهلم به عثمانى و گسترش نفوذ امپراتورى آلمان در آن كشور، كمكهاى دولت آلمان به شركت «ونك هاوس» در خليج فارس افزايش يافت و آن شركت موفق شد فعاليتهايش را در اين منطقه گسترش داده، مركز آن را به بحرين انتقال داده و شعباتى در بندر عباس و بصره داير كند. به دنبال اين گسترش، نخستين خط كشتيرانى بين بندر «هامبورگ» آلمان وخليج فارس نيز افتتاح گرديد و آلمان موفق شد با جلب افك/ ار عمومى مردم ايران، نفوذ زيادى نيز در كشورما به دست آورد و مبادلات تجارى بين دو كشور نيز افزايش يافت. «٣» اقدامات آلمان در گسترش نفوذ خود در منطقه خاورميانه مقارن با زمانى بود كه انگلستان گرفتار جنگ با «بوئرها» «٤» در آفريقاى جنوبى بود و به همين سبب نمى‌توانست عكس العمل مناسبى نشان دهد. امّا زمانى كه از جنگ در آن كشور رها شد، در سال ١٢٨٢ ه ش/ ١٩٠٣ م، لرد كُرزُن «٥» نايب السلطنة هندوستان را با يك ناوگان بزرگ جنگى به خليج فارس اعزام كرد. ورود او به آبهاى منطقه كه همراه با قدرت نمايى بود، موجب تحكيم موقعيت سياسى انگلستان در خليج فارس شد. همزمان با اين‌