لايحه كاپيتولاسيون بار ديگر نداى آن قائد بزرگ عليه نفوذ بيگانگان بويژه آمريكا و اسرائيل به گوش ملت مسلمان ايران رسيد. «١» شاه و دولت وابسته او كه حضور آن رادمرد را مانع عمده‌اى بر سر راه برقرارى ارتباط با اسرائيل مى‌ديدند، ايشان را به خارج از كشو تاريخ روابط خارجى معاصر ايران ٢٣٧ روابط ايران با تركيه ص : ٢٣٧ ر تبعيد نمودند، پس از تبعيد امام (ره)، قتل «منصور» به دست يكى از اعضاى هيأت مؤتلفه و نيز برقرارى ديكتاتورى مطلق، كم كم زمينه‌هاى مجدّد رابطه همه جانبه رژيم پهلوى و حكومت نامشروع اسرائيل فراهم شد. به همين دليل دولت «هويدا» از آغاز نيمه دوم دهه ١٣٤٠ ه. ش علاوه بر محورهاى روابط پيشين در ساير زمينه ها نيز روابطش را با دولت اشغالگر قدس گسترش داد. سرآغاز دوره جديد روابط رژيم شاه با دولت اسرائيل، سفر ژنرال «عزروايزمن» رئيس ستاد ارتش آن كشور به ايران و ملاقات با شاه در سال ١٣٤٥ ه. ش، و نيز ملاقات «لوى اشكول» نخست‌وزير اسرائيل با «امير عباس هويدا» همتاى ايرانى خود در فرودگاه تهران بود. «٢» در طول سالهاى ١٣٤٥ و ١٣٤٦ ه. ش چندين ملاقات ديگر بين مقامهاى بلندپايه سياسى و نظامى دو كشور بطور مخفى انجام شد كه در پى هر كدام از آنها روابط دو رژيم روز به روز گسترش يافت. علت عمده توسعه وتحكيم روابط دو رژيم، همكارى و گسترش روابط دو كشور مصر و سوريه در اين سالها بود كه از سوى شوروى حمايت اقتصادى و تسليحاتى شده و به صورت جدّى رژيمهاى ايران و اسرائيل كه طرفدار سياستهاى امريكا در منطقه بودند، مورد تهديد قرار مى‌دادند. «٣» در سال ١٣٤٦ ه. ش/ ١٩٦٧ م، هنگامى كه كشورهاى مصر و سوريه با پشتيبانى عراق و اردن خود را براى يك نبرد با رژيم صهيونيستى آماده مى‌كردند، اسرائيل ناگهان پيشدستى كرده، نيروهاى چهاركشور فوق را در شش روز مورد حمله قرارداد و بلنديهاى جولان، صحراى سينا و بيت المقدس كه به ترتيب جزء خاك سوريه، مصر و اردن بودند، به اشغال خود درآورد. شكست سنگين كشورهاى عرب و اشغال قسمتهايى‌