دموكرات به رياست جمهورى آمريكا انتخاب شد، سياست خارجى آن كشور نسبت به ايران نيز دچار تغيير شد. چون كندى در زمان مبارزات انتخاباتى به مردم آمريكا قول داده بود كه تغييرات اساسى در سياستهاى داخلى و خارجى به وجود خواهد آورد. از اين رو پس از كسب قدرت طرح جديد «اتحاد براى پيشرفت» و سياست «مرزهاى نو» را مطرح كرد. هدف از اين سياستهاى جديد آمريكا، گسترش مرزهاى آسودگى و آزادى به كشورهاى ديگر، براى جلوگيرى از قيام مردم در كشورهاى جهان سوم عليه آمريكا بود.
بر اساس اين طرحها، كندى به شاه ايران فشار آورد كه اصلاحات اجتماعى در ايران ضرورى است و براى اين منظور و انجام اصلاحات و رفرمهاى ظاهرى، «على امينى» سفيرسابق ايران در آمريكا رابراى نخست وزيرى پيشنهاد كرد و شاه به رغم ميل باطنى خود او را به نخست وزيرى منصوب كرد. «١» امينى در مدت كوتاهى كه در اين مقام مشغول كار بود، اقدامهاى جزئى همراه با سرو صداى زيادى انجام داد. از جمله اقدامهاى مهمّ او در زمان نخست وزيرى، انحلال مجلس، بيستم زندانى كردن سپهبد «حسين آزموده» دادستان نظامى بعد از كودتا، بركنارى تيمور بختيار «٢» از رياست سازمان امنيت (ساواك)، بركنارى تعدادى از مقامهاى بلندپايه ايران كه مشهور به فساد و طرفدارى از انگلستان بودند. علاوه بر اينها، امينى يك وام دراز مدت از آمريكا درخواست نمود، ليكن آمريكا پرداخت هر گونه وام به دولت ايران را مشروط به اجراى اصلاحات مورد نظر خود كرد. «٣» سفر شاه به آمريكا ونتايج آن‌ شاه كه از روز اوّل با نخست وزيرى امينى موافق نبود منتظر فرصت مناسب بود تا او را بركنار و فرد مطيع و مورد نظر خود را به اين مقام منصوب كند. عدم توفيق امينى در جهت اجراى اصلاحات مورد نظر آمريكا از يك سو و قطع كمكهاى بلاعوض مالى و