قبل را هم ندارد. روزى بود كه حرف دولت امريكا در اروپا و جاهاى ديگر، با احترام تلقى مى‌شد و با او با احترام رفتار مى‌شد؛ امروز آن طور هم نيست. امروز امريكاييها از لحاظ ديپلماسى و سياست خارجى، در موضع ضعفند، در موضع قدرت نيستند. مى‌خواهند در حال ضعفشان، همان هيبت ابرقدرتى را عليه ما و در مقابل ملت ايران به كار ببرند! «١» خيلى از نظامها، ظاهر مستحكم و باطن پوكى دارند، به تشر و قدرت ظاهرى و قبض و بسط حكومتى وابسته‌اند و مردم به عنوان مبناى حقيقى قدرت، در آن نظامها مطلقاً حذف شده‌اند و حضورى ندارند. آن نظامها، هر چند ظاهر با ثباتى هم داشته باشند؛ اما باطن پوكى دارند. غالب نظامهاى مرتجع ووابسته به قدرتهاى جهانى- مخصوصاً امريكا- از اين قبيلند. «٢» آن كسانى كه فكر مى‌كنند ما بايد با رأس استكبار- يعنى امريكا- مذاكره كنيم، يا دچار ساده‌لوحى هستند، يا مرعوبند. من بارها اين نكته را عرض كرده‌ام كه استكبار، بيش از اين كه نان قدرت و توانايى خودش را بخورد، نان هيبت و تشر خودش را مى‌خورد. اصلًا استكبار، با تشر و ابهت و شكلك در آوردن و ترساندن اين و آن، زنده است. «٣» اين قدرتى كه ابرقدرتها براى خودشان درست كرده بودند، معلوم شد كه افسانه است. البته ما مى‌دانستيم. اين حقيقت جارى بر زبان امام‌