قضيه اين‌جور مطرح نمى‌شود. قضيه اين طور مطرح مى‌شود كه امريكا، مثل همه‌ى كشورهاى ديگر، در تهران سفارتخانه‌اى داشت و عده‌اى از روى بى‌تربيتى و عدم اعتناء به موازين بين‌المللى ريختند و اين سفارتخانه را- كه خانه‌ى امريكاييها بود- تسخير كردند و اعضاى آن را دستگير كردند. امروز، قضيه‌ى تسخير لانه‌ى جاسوسى را در دنيا اين‌جور منعكس مى‌كنند؛ در حالى كه طرح قضيه به اين شكل، خلاف واقع و غلط است.
قضيه اين‌جور نيست. قضيه اين است كه دولت امريكا در جريان كودتاى ٢٨ مرداد ٣٢ يك رژيم جبار را در ايران بر سر كار آورد و در طول ٢٥ سال، انواع پشتيبانى‌ها را از آن نظام جبار ظالم غاصب خائن و فاسد انجام داد. ... امريكاييها بعد از مدتى، در مثل چنين روزى يك مشت دانش‌آموز نوجوان و گلهاى نشكفته ما را پرپر كردند و در خيابانهاى تهران ريختند.
پس ضربه اول را امريكاييها وارد آوردند؛ در عين حال ملت ايران نجابت كردند و وقتى انقلاب پيروز شد، هيچ كس به امريكاييها صدمه‌اى نزد.
مردم ايران آنها را اذيت نكردند و سفارت آنها را- كه در واقع مركز توطئه بود- از آنها نگرفتند. ملت ما آنها را با احترام به سوى خانه‌شان روانه كردند و عده‌اى از آنها هم اينجا در سفارتشان ماندند؛ ليكن در عين حال، توطئه را ادامه دادند، با مخالفين انقلاب تماس گرفته، به عناصر پس‌مانده و وامانده‌ى رژيم سابق- كه از ادامه‌ى حيات مأيوس شده بودند- درس خرابكارى دادند و آنها را وادار به اقدام عليه ملت كردند. طبيعى است كه ملت ايران هوشيار است، ملت ايران غافل نيست و مى‌فهمد كه قضيه چيست؛ لذا جوانهاى دانشجو در روز سيزدهم آبان سال ٥٨ راهپيمايى كردند، رفتند اين ماده فساد و لانه‌ى جاسوسى و توطئه را از بين بردند.