الهى بود. آنها امام را تبعيد كردند و همان تبعيد تا هنگام بازگشت آن بزرگوار در دوازدهم بهمن نيز ادامه پيدا كرد. «١» قبل از انقلاب، امام با وسوسه و دخالت امريكاييها در كشور و با مسأله‌ى كاپيتولاسيون مخالفت كردند. به خاطر اين مبارزه، امام را در روز سيزده آبان تبعيد كردند. استكبار يعنى اين. به خيال خودشان حرف حق را در گلوى گوينده‌ى حق شكستند؛ البته اين صدا نشكست و- بحمداللَّه- شجره‌ى طيبه‌يى شد. «٢» ٥- رفتار امام بااتباع آمريكايى پس پيروزى اقلاب‌ ١/ ٥- كرامت و بزرگوارى‌ در عين حال، بعد از آن كه انقلاب پيروز شد، انقلاب و مسؤولين و شخص امام بزرگوار، نسبت به امريكاييها در اين كشور حداكثر ارفاق را كردند؛ سفارتشان سر جاى خودش محفوظ بود، اول سفير و بعد كاردار داشتند. در روزهاى اول انقلاب، روزهاى ٢٢ و ٢٣ بهمن، اين جوانهاى پر شور و انقلابى چند نفر از آنها را دستگير كردند و به مدرسه‌ى رفاه و مدرسه‌ى علوى آوردند. بعد، امام به دست‌اندركاران پيام فرستاد كه مبادا كسى به اينها تعرض كند. هيچ كس به اينها تعرضى نكند، و بعد هم يكى‌