مى‌پردازد و اين عمليات را ورود ايران به مرحلۀ دفاعى مى‌داند،بدين معنا كه دست كشيدن ايران از تصرفِ همۀ عراق،نتيجۀ شكستِ عمليات پيشين است،اما تبليغات عراق در اين شرايط بحرانى بيش‌ترين استفاده را از طرح«سال سرنوشت [١]»به عمل مى‌آورد و مى‌كوشد تا آن را«دفاعى»،«انتحارى»و «مأيوسانه»جلوه،و در واقع،هجوم تبليغاتى خود را با اين دستاويز سامان دهد.نامۀ سرگشاده به مسؤولان ايران در تعقيب همين سياست است. [٢]او با استفاده از اين شرايط،فراخوانى‌هاى گسترده و بسيج نيرو را بيش‌تر به عنوان تبليغاتى براى مقابله با حركت آخر ايران انجام مى‌دهد.بعدها،جريان مسافرت مك فارلين به عنوان دستاويز ديگر تبليغاتى مورد استفاده عراق قرار مى‌گيرد.

٧-٣-٢.از عمليات كربلاى ٥ تا اواخر جنگ

دستگاه تبليغاتى عراق براى آن كه بتواند مردم عراق را به جنگ بكشاند و آن‌ها را در برابر رزمندگان اسلام به نبرد وادارد،مى‌كوشيد چهره‌اى منفى از جمهورى اسلامى نشان دهد.بنابراين،ايران اسلامى نه تنها در بخشى از تبليغات عراق«همپيمان امريكا و صهيونيست‌ها»و«مجرى نيّات صهيونيسم بين‌المللى در منطقه»،به‌ويژه بعد از ماجراى سفر مك فارلين به ايران،قلمداد

[١] .سال سرنوشت جنگ شعارى بود كه در سال ١٣٦٥ به‌تدريج شكل گرفت.تأكيدات فراوان‌حضرت امام(ره)-در پيام نوروزى،سخنرانى در تاريخ ٦٥/١/١٤ و پيام به سمينار لبيك يا امام در تاريخ ٦٥/١/١٥-مبنى بر وجوب حضور بيش از پيش مردم در جبهه‌هاى نبرد و به‌كارگيرى تمامى امكانات مادى و معنوى مردمى و دولتى در جنگ و استقبال مسؤولان و فرماندهان از اين پيام‌ها و اقدامات عملى آنان براى تحقق آن‌ها،زمينه‌ساز شكل گرفتن عنوان سال سرنوشت جنگ بود.البته مسؤولان در همان زمان تأكيد كردند كه تعيين سرنوشت جنگ به معناى پايان يافتن آن در سال ١٣٦٥ نيست،بلكه مقصود،رساندن جنگ به نقطه‌اى است كه پيروزى ايران مشخص گردد.ر.ك:صحيفه نور،ج ١٩،ص ٢٨٣-٢٩٠؛سيرى در جنگ ايران و عراق،ج ٣،از فاو تا شلمچه،ص ٦٧-٧٥.
[٢] .نگاهى به هشت سال جنگ تبليغاتى،ص ٢٣٩.(نقل از راديو صوت الجماهير بغداد،٦٥/٥/١١).