رو،تلفات وى افزايش يافته،روحيۀ سربازان و ارتشيان عراقى كه انتظار يك جنگ طولانى را نداشتند و آمده بودند تا ظرف چند روز خوزستان را بگيرند، رو به فرسودگى نهاد.با وخامت اقتصاد عراق،صدام خواهان برقرارى رياضت اقتصادى در كشور گرديد و فشارهاى زيادى را به دستگاه‌هاى دولتى براى صرفه‌جويى وارد آورد.بدين ترتيب،در توان نظامى و سياسى عراق ترديد جدّى به عمل آمد و تصوير قدرتمندى از ايران بر مردم عراق مستولى گرديد،انگيزه‌هاى آغازين نبرد به فراموشى سپرده شد و سربازان حضور خود را در خاك دشمن بيهوده تلقى مى‌كردند.اين تغييرِ كاملاً محسوس اوضاع را مى‌توان در موضعگيرى‌هاى رسمى و سخنرانى‌هاى صدام مشاهده نمود.وى در تاريخ ٥٩/٧/٧ خود را آمادۀ مذاكره بر سر حقّ حاكميّت شط العرب[\ اروندرود]و تنب بزرگ و كوچك نشان مى‌دهد و با طرح خطر تجزيۀ ايران،به دنبال تشويق امريكا است تا ايران را وادار به پذيرش آتش بس نمايد [١]،اما او به‌تدريج آمادگى براى خروج از ايران را عنوان مى‌سازد كه نشان از عقب‌نشينى فاحش او در نزد افكار عمومى است.

صدام درمى‌يابد كه جهت افزايش روحيۀ ارتش و كنترل آن،عمدۀ فعاليت‌هاى تبليغاتى خود را بايد بر سه محور افزايش فيلم‌ها و پوسترهاى زيارت از عتبات عاليات،افزايش سخنرانى‌ها در مناطق مختلف كشور براى اعزام نيرو و حضورهاى مكرر خود در جبهه متمركز نمايد.

اظهارات و تبليغات به‌تدريج از شكل مناقشۀ سياسى خارج و بر«دشمن نژاد پرستِ آتش پرست»(العدو العنصرىّ المجوسى) كه درصدد تهاجم عليه

[١] .درآمدى بر برنامه‌ريزى راهبردى تبليغات در زمان جنگ،ستاد تبليغات جنگ،ادارۀ تحقيقات،ص ٣٠.