مسؤولانه به جنگ مى‌نگريستند.از يك سو فرزندانشان در خط مقدم در مقابل دشمن تا دندان مسلح مى‌جنگيدند و از سوى ديگر خود در پشت جبهه در فكر تدارك و پشتيبانى از فرزندان اين مرز و بوم بودند.از اين رو،براى حفظ اين تفكر آرمان‌خواهانه كه خود را هميشه صاحبان اصلى انقلاب بدانند، ارج گذاشتن به آگاهى‌هاى مردمى از مسائل سياسى كشور و همسويى و يكدلى مسؤولان نظام با مردم از اهداف تبليغات جنگ بوده است.خطوط و شيوه‌هاى تبليغاتى جنگ نيز از همين هدف سيراب مى‌شد.مهم‌ترين محورهاى تبليغاتى براى رسيدن به اين هدف،عبارتند از:

يك- تبيين ضرورت آگاه بودن مردم از مسائل سياسى و پشتيبانى آگاهانۀ آن‌ها از تصميماتى كه در كشور گرفته مى‌شود؛

دو- تبيين ضرورت حمايت آگاهانۀ مردم و حضور آن‌ها در صحنه به عنوان زمينه‌ساز قدرت جمهورى اسلامى؛

سه- بيان موارد مختلف از جامعۀ اسلامى ايران و ساير جوامع كه حضور مردم و آگاهى آن‌ها از مسائل سياسى،بيمه كنندۀ جامعه در برابر توطئه‌هاى داخلى و خارجى بوده است؛

چهار- بيان فلسفه و دلائل تصميمات اتخاذ شده از سوى مسؤولان در زمان مناسب،براى آن كه مردم قبل از القاءات دشمن به تحليل‌هاى مسؤولان برسند؛

پنج- توجيه مردم نسبت به دلائل عدم ارائۀ همۀ اطلاعات و آموزش آن‌ها در مورد حفاظت اطلاعات و لزوم جلوگيرى از اشاعۀ اطلاعات.

علاوه بر خطوط و شيوه‌هاى تبليغات روانى ياد شده كه در نيمۀ نخست جنگ تحميلى به صورت برنامه‌ريزى نشده و پراكنده اعمال شد و در نيمۀ دوم نبرد هشت ساله با آغاز به كار ستاد تبليغات جنگ و كميتۀ عمليات روانى