يك-ايجاد فاصله بين رهبران نظام و مردم: رژيم عراق در اين محور مى‌كوشيد تا با ارائۀ تصوير نامطلوب از رهبران و مسؤولان ايران اسلامى و عملكردشان،آنان را نزد مردم ايران منفور نشان دهد.عراق براى رسيدن به اين هدف از مفاهيمى همچون«رهبران ايران مخالف صلح هستند»،«رهبران ايران در پى كسب منافع خود هستند»،«حكام ايران هنوز تشنۀ خونريزى هستند»،«جنگى كه فرمانروايان ايران بر ادامۀ آن اصرار مى‌ورزند،فقط به منافع شخصى آنان خدمت مى‌كند»استفاده نموده،مى‌كوشيد بين مردم و مسؤولان ايران اسلامى فاصله ايجاد كند.

دستگاه تبليغاتى عراق با تشكيل كنفرانس‌هاى متعدد با حضور برخى از آخوندهاى دربارى و شخصيت‌هاى خارجى تلاش مى‌كرد بر ضرورت صلح تأكيد ورزد و ايران را به دليل نپذيرفتن صلح،رژيمى جنگ‌افروز و غيرمنطقى معرفى كرده،در معرض تهاجم افكار عمومى عراق و مردم ساير كشورهاى جهان قرار دهد.براى نمونه،صدام در فروردين ٦٢ در كنفرانسى با نام«كنفرانس مردمى-اسلامى بغداد»،پس از استقبال از پيشنهاد كنفرانس مبنى بر دعوت[امام]خمينى به كنفرانس،اعلام مى‌دارد:

عراق هر تصميمى را كه اين كنفرانس در بارۀ وى بگيرد،خواهد پذيرفت. [١]

سخنگوى شوراى فرماندهى انقلاب عراق نيز پس از پايان كنفرانس با استناد به سخنان صدام اعلام كرد:

در صورتى كه ايران قطعنامه كنفرانس را بپذيرد،عراق توقّف فورى جنگ و بازگشت به مرزهاى بين‌المللى را-كه از پيشنهادهاى كنفرانس بودند - بلافاصله به اجرا خواهد گذاشت. [٢]

[١] .نگاهى به هشت سال جنگ تبليغاتى،ص ٢٧٦.(نقل از صوت الجماهير،٦٢/١/٢٧).
[٢] .همان.(نقل از صوت الجماهير،٦٢/١/٢٩).