امروزه نيز به گفتۀ مك لوهان،دانشمند آمريكايى كه وسائل ارتباطى جديد وسائل قديمى را يكباره نمى‌تواند از ميدان خارج كند، [١]تئاتر هنوز هم به عنوان يك وسيلۀ مؤثر ارتباطى در عرصۀ هنر خودنمايى مى‌كند و در حدّ امكاناتش به پيشرفت خود ادامه داده است.تئاتر در زمان يونانيان و نيز در قرون وسطى در كشورهاى اروپايى،وسيلۀ واقعى كسب فرهنگ در سطح تودۀ مردم بود،ولى كم كم به مالكيت طبقۀ خاصى كه ثروتمند بودند،در آمد.اين انحصار تا اندازه‌اى از دامنۀ نفوذ آن كاست؛به طورى كه به صورت وسيلۀ تفنّن گران‌قيمت اشرافى درآمد. [٢]تئاترامروزه نيز با توجه به گسترش ساير وسائل ارتباط جمعى به‌ويژه رقيب سرسخت آن يعنى سينما،و محدود بودن تالارهاى نمايش از لحاظ سطح انتشار،بُرد زيادى ندارد.اين محدوديت‌ها باعث گرديده تا استفاده از آن براى قشر خاصى امكان‌پذير باشد.تحقيقاتى كه به عمل آمده است، نشان مى‌دهد كه متأسفانه تاكنون كارى منسجم در جهت حفظ و ثبت فعاليت‌هاى تئاترى در زمينۀ دفاع مقدس نشده است و حتى در مركز هنرهاى نمايشى، آرشيوى در اين باره وجود ندارد و اين مركز فاقد منابع تحقيق در اين مورد است. [٣]در بارۀ فعاليت‌هايى كه در زمينۀ تئاتر در طول دفاع مقدس انجام گرفته است،گزارشى تهيه شده است كه مهم‌ترين محورهاى آن عبارتند از:

يك-فعاليت‌هايى كه با آغاز جنگ تحميلى در حوزۀ هنرهاى نمايشى شكل گرفت،شامل:

- نمايش‌هايى كه مستقيماً موضوع حملۀ دشمن را طرح مى‌كرد؛

[١] .مبانى تبليغات،ص ٣٢٢.
[٢] .همان.
[٣] .حماسۀ مقاومت،ج ٣،ص ٢٣٠.