زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤٤
گردد! مبادا با برخوردهاى خوشايند و ديدن درب باغهاى زيبا، دل وعقل را از كف داده، حيثيت خود و نظام را بر باد دهيد! مبادابا تلفن و وعده و هديهها و طرح دوستى، گول شياطين را بخوريد! ...
با توكل بخدا واخلاق نيكو، صلابت ادارى اجرايى خويش را نشان دهيد. و زندانيان را نيز آگاه ساخته و بيم دهيد، كه در داخل و خارج زندان از دوستان فاسد بپرهيزند و با آموزشهاى مناسب، زمينههاى فساد فكرى و اخلاقى و جرأت بر ارتكاب جرمهاى سنگينتر را از بين ببرند.
با توجه به تمايل انسان به همنشين و خصيصه تأثير پذيرى آدمى، بعلاوه شرايط خاص زندان و آمادگى زندانى، زندانبان مىتواند با درك روحيات زندانى و با تقوا و اراده، درجهت سازندگى او گام بردارد، و ضمن دوستى و جلب اعتماد زندانى به تربيت و اصلاح و هدايت وى پردازد و همچون طبيبى دلسوز و حاذق به سهولت او را درمان كند و براى زندگى شرافتمندانه اجتماعى آماده سازد. اين ارزشمندترين خدمت انسانى نه به يك فردبلكه به جامعه است.
دراينجا سخن را با رهنمودهاى رهبر انقلاب حضرت آيتالله خامنهاى دام ظله به پايان مىبريم:
«بعد از آنكه زندانى آمد به داخل زندان و زندانى شد آن وقت بيمار است و شما طبيب آن هستيد.
دانش آموزى است كه شما معلم او هستيد.
بى دست و پايى است كه شما پرستار او هستيد.
هيچگونه بغض شخصى و خصوصى نسبت به زندانى كه دارد محكوميتش را مىگذراند نبايستى وجود داشته باشد، نه البته جورى رفتار شود كه جرأت در گناهكار ايجاد كند.
مجرم در داخل زندان براى رسيدن به صلاح از دست رفته كمك بشود، بايد كمك كرد تا بتواند خوب بشود. كمك جسمى، كمك فكرى و روحيهاى و كمك ايمانى و دينى. آن وقت