زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٩
طبقه بندى ترديدى نيست كه درزندانهاى اسلامى بايد موازين شرعى رعايت شود، ونبايد زندانيان مختلف در يك مكان قرار گيرند چرا كه با توجه به قوانين اسلام در پيشگيرى از گناه و انحرافهاى اعتقادى و اخلاقى، و نيز آنچه علماى اسلام در بحث مقدمه واجب و حرام گفتهاند:
«مقدمه واجب، واجب است و آنچه مقدمه كار حرام باشد، خلاف شرع و حرام است.» و نيز اصل امربه معروف و نهى از منكر، همه بيانگر لزوم طبقه بندى زندانها است، به علاوه اسلام از صنفى كردن زندانها نهى نكرده است بلكه جلوگيرى از فساد وگناه را به نحو ممكن، لازم و واجب مىداند، مضافاً حكم زندان واجراى آن را به امام معصوم يا نائب (خاص يا عام) او و قاضى با صلاحيت واگذار كرده است.
بنابراين، جدا بودن زندانهاى زن و مرد اجنبى، اطفال و بزرگسالان و همچنين افراد متهم يا محكوم ابتدايى از محكومين به عادت و ... بديهى و ضرورى مىنمايد تا گناه و فساد گسترش نيابد وعقايد و رفتار فاسدان حرفهاى به ديگر زندانيان سرايت نكند. و به گونهاى كه در كتاب «احكام السجون» نيز آمده تاريخ اسلام بر طبقهبندى زندانيان گواه است. «١» و همچنين در قوانين جزايى كشور است كه:
«زندانيان حسب سابقه، سن، جنسيت، نوع جرم، مدّت مجازات، وضع جسمانى و روانى و چگونگى شخصيت و استعداد، حسب تشخيص شوراى طبقه بندى به يكى از انواع زندانها يا مؤسسات تأمينى تربيتى مذكور در آئيننامه، اعزام مىگردند.» «٢»