قرآن حتى بكار بردن القاب زشت وناروا را در جامعه مجاز نمى‌داند:
«هرگز به عيبجويى يكديگر نپردازيد همديگر را بالقب‌هاى زشت مخوانيد. زيرا ازايمان، نام فسق وزشت بردن بد است وآنان كار اين كه را انجام دهند وتوبه نكنند، ستمكار وظالمند.» «١» وحضرت على عليه السلام زشت گويى ونيش زدن زبانى را روش فرومايگان دانسته مى فرمايد:
«سُنَّةُ الْلِّئامِ قَبيحُ الْكَلامِ» «٢» شيوه افراد فرومايه، زشتى سخن است.
بدزبانى وهتاكى وفحاشى شيوه زشت مأموران دوران طاغوت ونظام‌هاى سلطه گر است. تا افراد زير دست را بى‌شخصيت كنند، نه شاغلان در يك نظام اسلامى والهى. بدزبانى علامت خود كم بينى، عقده‌روانى، بهنجار نبودن وكار افراد بى‌منطق است. نه يك فرد مكتبى وباشخصيت. چون او خود را نماينده يك نظام اسلامى مى‌داند وهرگز كارى كه موجب بد بينى به اسلام وتشكيلات اسلامى شود انجام نمى‌دهد. او مى‌داند كه اين روش طبق فرموده پيامبر (ص) ايجاد كينه ودشمنى در طرف وخانواده اومى‌كند. «٣» او مى‌داند همانطور كه حضرت على (ع) فرموده است:
«انسان بزرگوار باشرف هرگز فحش نمى‌دهد» «٤»