زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٢
از اداى نماز بازگرداند يا باضمانت اولياء زندانيان را به نماز بفرستند وبرگردانند. چنانكه امام صادق در مورد زندانيانى كه به جهت بدهكارى محبوس شدهاند مىفرمايد:
«عَلى الْامامِ أَنْ يُخْرِجَ الْمُحْبَسينَ فِى الدَّيْنِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ الَى الْجُمُعَةِ وَيَوْمَ الْعيدِ الَى الْعَيْدِ فَيُرْسِلَ مَعَهُمْ فَاذا قَضَوا الصَّلاةَ وَ الْعيدَ يَرُّدُهُمْ الَى السِّجْنِ» «١» يعنى بر حاكم است كه زندانيان بدهكار را روز جمعه وعيد با مأمور براى نماز بفرستند وبعد از نماز عيد وجمعه آنها را به زندان باز گرداند.
٤- در زمينه ارضاى نيازهاى جنسى نيز درحديث آمده است كه على (ع) وقتى دستور زندان كردن فردى را صادر كرد، اجازه داد كه همسرش هم با او باشد. «٢» (البته اين نوع تسهيلات نسبت به افراد وكيفيت جرم آنان متفاوت است.)
٥- اگر بچهاى را از روى ظلم زندانى كردند واتفاقاً در اثر ماريا عقرب گزيدگى، بافروريختن ديوار (وغيره) مُرد (يعنى آنجاكه در نگهدارى ساختمان زندان ونظافت وبهداشت مكان سهل انگارى كرده باشد) ضامن خون او هستند. «٣» ٦- حضرت على عليه السلام ضمن نامهاى به رفاعه (قاضى اهواز) مىنويسد:
«... اگر براى آن زندانى (ويژه يعنى ابن هرمه بازرس بازار اهواز)، غذا، نوشيدنى، لباس و رختخواب آوردند، جلوگيرى مكن ومگذار كسى با او تماس بگيرد تادشمنى وخصومت به او بياموزد واميد به خلاصى ورهايىاش دهد ... ودستور بده، زندانيان را (غير از ابن هرمهخائن) شب براى گردش به حياط زندان بياورند وچنانچه نسبت به او (ابن هرمه) نيز احتمال خطر دادى وبيم مرگش بود، او راهم، به خارج زندان بياور » «٤»