زندان - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦
وگرنه آنان كه مىخواهند آزاد زندگى كنند بايد به شرايط آزادى تن در دهند و قوانين صحيح و عادلانه را به اجراء در آورند «١» تا مبادا به نام «آزادى»، بى بندبارى و هرج و مرج و بزهكارى رائج گردد و آزادى واقعى و قانون و امنيت انسانهاى ديگر به قربانگاه رود. امام على عليهالسّلام مىفرمايد:
كسى كه به انجام شرايط آزادى برخيزد، شايسته آزادى است و هر كسى از مقررات آزادى كوتاهى كند (و دراجراى وظايف كوتاهى كند) به بردگى كشيده مىشود. «٢» حال كسى كه شرايط آزادى را رعايت نمىكند و با ارتكاب جرم و گناه، شخصيت و كرامت انسانى خود را مىشكند، به حريم قوانين الهى و جامعه تجاوز مىكند. و حقوق ديگران را پايمال مىنمايد و موجبات سلب آزادى آنان را فراهم مىكند و ... آيا نبايد مجازات شود و گاه با مدتى زندان شدن، آزادى در هوسرانى غلط ا و محدود گشته، پرورش انسانى يابد، و آنگاه به جامعه بازگردد؟! مطمئناً محروميت و محدوديت حبس به مصلحت او و جامعه و قانون است، همانطور كه بيمارستان و اطاق عمل، جراحى و آمپول دردآور و داروى تلخ، براى بيمار ناپسند و مخالف ميل است و موجب محروم شدن مريض از كار و خانواده و زندگى آزاد مىگردد. ولى بازگشتن سلامتى به او و حفظ جامعه ازابتلا به بيماريهاو گسترش ميكرب و مرض را به همراه دارد. به علاوه اين اصل (در پزشكى، كشاورزى و ...) پذيرفته شده است. كه عوامل مزاحم (آفتها، ميكربها، اعضاى فاسد و شاخههاى زايد و ...) به شيوه مناسب، بايد برداشته و دفع شود، تا سلامت و رشد تأمين گردد.
مدعيان دفاع از حقوق بشر و پيروان ناآگاه آنان، چرا وقتى به اسلام و قوانين قضايى و جزايى عادلانه و سعادت ساز آن مىرسند. اينگونه دلسوز و