شهاب الاخبار - قضاعی، محمد بنسلامه - الصفحة ٧٠ - باب م - و - ن

٢٦٠. اَلمُؤمِنُ كَيِّسٌ فَطِنٌ حَذِرٌ؛١

مؤمن زيرك، هوشيار و بيمناك و پرهيزكننده است.

٢٦١. اَلمُؤمِنُ لِلمُؤمِنِ كَالبُنيانِ يَشُدُّ بَعضُهُ بَعضاً؛٢

مؤمن براى مؤمن، چونان بنايى است كه بخشى از آن، تكيه‌گاه بخش ديگر است.

٢٦٢. اَلمُؤمِنُ مِرآةُ المُؤمِنِ‌؛٣

مؤمن، آينۀ مؤمن است.

٢٦٣. اَلمُؤمِنُ مَن آمَنَهُ النّاسُ عَلى أنفُسِهِم و أموالِهِم؛٤

مؤمن، كسى است كه مردم او را بر جان و مال خويش امين شمارند.

٢٦٤. اَلمُؤمِنُ يَسيرُ المَئونَةِ‌؛٥

مؤمن، كم‌خرج است.٦

٢٦٥. اَلنَّدَمُ تَوبَةٌ‌؛٧

پشيمانى [از گناه] توبه است.

(١) . بحار الأنوار، ج ٦٤، ص ٣٠٧ (به نقل از قُضاعى).

(٢) . المجازات النبويّة، ص ٢٦٢ (با اندكى تفاوت).

(٣) . سنن أبى داود، ج ٢، ص ٤٦٠. در منابع شيعى از امام على عليه السلام: تحف العقول، ص ١٧٣.

(٤) . بحار الأنوار، ج ٦٤، ص ٣٠٩ (به نقل از قُضاعى).

(٥) . همان، ص ٣٠٧ (به نقل از قُضاعى).

(٦) مؤمن، به اقتضاى ايمان، در مخارج زندگى از اسراف و مصرف بيهوده دورى مى‌گزيند. او با بسنده كردن به اندازۀ نياز، هزينۀ زندگى را كاهش مى‌دهد.

(٧) . كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٤، ص ٣٨٠.