شهاب الاخبار - قضاعی، محمد بنسلامه - الصفحة ٦٠ - باب م - و - ن

بهره‌مندى از آنچه آدمى با آن آبروى خود را نگاه مى‌دارد، [مانند] صدقه‌اى است كه [در نامۀ عملش] نوشته مى‌شود.

٢٠٤. مَثَلُ أهلِ بَيتي مَثَلُ سَفينَةِ نوحٍ عليه السلام مَن رَكِبَ فيها نَجا و مَن تَخَلَّفَ عَنها غَرِقَ‌؛١

مثَل اهل بيت من، مثَل كشتى نوح است: هر كه بر آن سوار شود، نجات مى‌يابد و هر كه از آن روى برگردانَد، غرق مى‌شود.

٢٠٥. اَلمَجالِسُ بِالأمانَةِ‌؛٢

نشست و برخاست [با ديگران] در گرو امانتدارى است.٣

٢٠٦. اَلمُجاهِدُ مَن جاهَدَ نَفسَهُ في طاعَةِ اللّهِ‌؛٤

مجاهد، كسى است كه در راه فرمانبردارى از خدا، جهاد با نفس كند.

٢٠٧. مُداراةُ النّاسِ صَدَقَةٌ‌؛٥

مدارا كردن با مردم، [مانند] صدقه دادن است.

٢٠٨. اَلمَرءُ عَلى دينِ خَليلِهِ‌؛٦

آدمى، پيرو مرام دوست خويش است.

٢٠٩. اَلمَسجِدُ بَيتُ كُلِّ تَقِيٍّ‌؛٧

مسجد، خانۀ هر پرهيزگارى است.

(١) . مناقب أمير المؤمنين عليه السلام، ج ١، ص ٢٩٦.

(٢) . الكافى، ج ٢، ص ٦٦٠.

(٣) آنچه آدمى در نشست و برخاست‌ها از ديگران مى‌شنود، مانند امانتى نزد او است كه بايد از افشاى آن، خوددارى كند.

(٤) . مسند الشهاب، ج ١، ص ١٣٩.

(٥) . روضة الواعظين، ص ٣٨٠.

(٦) . الكافى، ج ٢، ص ٣٧٥.

(٧) . المعجم الكبير، ج ٦، ص ٢٥٥.