شهاب الاخبار - قضاعی، محمد بنسلامه - الصفحة ٦٣ - باب م - و - ن
هر كه مال آميخته به حرام به دست آورَد، خداوند، او را به نابودى مىكشانَد.
٢٢١. مَن أنظَرَ مُعسِراً أو وَضَعَ لَهُ أظَلَّهُ اللّهُ تَعالى تَحتَ ظِلِّ عَرشِهِ يَومَ لا ظِلَّ إلّا ظِلُّهُ؛١
هر كه وامدارِ تنگدستى را مهلت دهد يا بار وام را از وى فرو نهد، خداوند، در آن روز كه سايهاى جز سايۀ عرش نيست، زير سايۀ عرش جايش مىدهد.
٢٢٢. مَن أيقَنَ بِالخَلَفِ جادَ بِالعَطِيَّةِ؛٢
آن كه به پاداش باور دارد، در بخشش، گشادهدستى مىكند.
٢٢٣. مَن تأنَّى أصابَ أو كادَ و مَن عَجِلَ أخطَأ أو كادَ؛٣
هر كه با درنگ (و انديشه) دست به كارى بزند، به هدف خود مىرسد يا به آن نزديك مىشود؛ و هر كه با شتاب [و بىانديشه] دست به كارى بزند، به خطا مىافتد يا دور نيست كه به خطا بيفتد.
٢٢٤. مَن تَشَبَّهَ بِقَومٍ فَهُوَ مِنهُم؛٤
هر كه خود را به قومى مانند سازد، از جملۀ آنان باشد.
٢٢٥. مَن تَواضَعَ لِلّهِ رَفَعَهُ اللّهُ و مَن تَكَبَّرَ وَضَعَهُ اللّهُ؛٥
هر كه براى خدا فروتنى كند، خداوند بر فرازش مىبرد، و هركه كبر ورزد، خداوند او را فرو مىكوبد.
(١) . سنن الترمذى، ج ٢، ص ٣٨٥.
(٢) . مسند الشهاب، ج ١، ص ٢٣٣؛ در منابع شيعى از امام على عليه السلام: تحف العقول، ص ١١١.
(٣) . المعجم الكبير، ج ١٧، ص ٣١٠.
(٤) . سنن أبى داود، ج ٢، ص ٢٥٥.
(٥) . تحف العقول، ص ٤٦.