محبّت من بر آنان كه در راه من به يكديگر محبّت مى‌ورزند و در راه من با يكديگر همنشينى مى‌كنند و در راه من به يكديگر مى‌بخشند و در راه من به ديدار يكديگر مى‌روند، واجب است.

٢٧٠. وَجَبَت مَحَبَّةُ اللّهِ عَلى مَن اُغضِبَ فَحَلُمَ‌؛٢

محبّت خدا بر كسى كه به خشمش آورند و او بردبارى كند، واجب مى‌شود.

٢٧١. اَلوَحدَةُ خَيرٌ مِن جَليسِ السَّوءِ وَ الجَليسُ الصّالِحُ خَيرٌ مِنَ الوَحدَةِ‌؛٣

تنهايى، بهتر از همنشين بد است و همنشين نيك، بهتر از تنهايى است.

٢٧٢. هَدِيَّةُ اللّهِ إلَى المُؤمِنِ السّائِلُ عَلى بابِهِ‌؛٤

(١) . المستدرك على الصحيحين، ج ٤، ص ١٦٩

(٢) . مسند الشهاب، ج ١، ص ٣٣٣.

(٣) . الأمالى، طوسى، ص ٥٣٥.

(٤) . مسند الشهاب، ج ١، ص ١٢٠.