آداب سفر و زيارت عتبات عاليات - قاضى عسكر، سيد على - الصفحة ٦٩ - ٢٥- اخلاق زائران

عنايت و توجه‌ [خداوند] قرار نمى‌گيرد:

١- ورع و پارسايى كه او را از گناه بازدارد.

٢- صبر و بردبارى كه بتواند خشم خود را در اختيار گيرد.

٣- خوش‌رفتارى با همراهان.»

از اين روايت مى‌توان فهميد كه در همه سفرهاى معنوى و زيارتى رعايت اين نكات، مهم و ضرورى است.

در سفرهاى زيارتى، به دليل ازدحام جمعيت و نيز محدوديت امكانات، معمولًا مشكلاتى بروز مى‌كند كه اگر زائر داراى ويژگى‌هاى فوق نباشد، ممكن است از كنترل خارج شود و خداى ناكرده با ديگران درگير و موجب آزار و اذيت آنان را فراهم سازد. براى پيشگيرى از بروز چنين وضعيتى، در مرحله اول نياز به ورع و پارسايى است تا زائر بتواند از يك‌سو خود را كنترل كند و از سوى ديگر به ثمرات زيارت دست يابد.

بنابراين ورع مى‌تواند مانع انجام گناه و موجب آمرزش شود. انس بن مالك مى‌گويد: مردى كه مى‌خواست به مسافرت برود، نزد رسول خدا ٦ آمد و به آن حضرت عرض كرد: به من سفارش و توصيه‌اى بفرماييد. پيامبر ٦ به او فرمود: