آداب سفر و زيارت عتبات عاليات - قاضى عسكر، سيد على - الصفحة ٤١ - ١١- غسل

وَ شِفاءً مِنْ كُلِّ دَاءٍ وَ آفَةٍ وَ عاهَةٍ وسُوءٍ مِمَّا أَخافُ و احْذَرُ، وَ طَهِّرْ بِهِ قَلْبِي وَجَوَارِحِي وَ عِظَامِي وَ لَحْمِي وَ دَمِي وَشَعْرِي وَ بَشَرِي وَ مُخِّي وَ عَصَبِي وَ مَا أَقَلَّتِ الْأَرْضُ مِنِّي».[١]

«به نام و به يارى خدا، و هيچ حول و نيرويى جز با كمك او نيست و بر آيين رسول خدا ٦ و آن‌ها كه صادقانه از خدا سخن گفته‌اند، درود خدا بر همه آنان.

بار خدايا! به وسيله اين غسل قلبم را پاك و سينه‌ام را گشاده و قبرم را نورانى كن.

بار خدايا! اين غسل را [براى من‌] نور و پاكى و نگاهبان و شفاى هر آفت و درد و بيمارى و هر بدى كه از آن بيم دارم قرار ده و قلب و اعضاى بدنم و استخوان‌هايم و خون و موى و پوست و مغز و اعصابم و تمام وجودم را پاك گردان.»

همچنين در حديث ديگرى فرموده‌اند: مستحب است پس از غسل بگويد:

[١] - وسائل الشيعه، ج ١١، ص ٣٦٩، ح ١٥٠٣٨؛ امان الاخطار، ص ٣٣