آداب سفر و زيارت عتبات عاليات - قاضى عسكر، سيد على - الصفحة ١٢٥ - ٥١- اغتنام فرصت ها

الْآخِرَةِ».[١]

«بار خدايا! از تو مى‌خواهم، همه خوبى‌هايى را كه علم تو به آن احاطه دارد و به تو پناه مى‌برم از همه بدى‌هايى كه تو به آن علم دارى و بار خدايا! از تو مى‌خواهم سلامتى و عافيت را در تمام كارهايم و به تو پناه مى‌برم از خوارى در دنيا و عذاب آخرت.»

٢- مناجات با خدا.

محمد بن ابى حمزه به نقل از پدرش مى‌گويد:

امام على‌بن الحسين ٨ را شب هنگام، كنار كعبه ديدم كه نماز مى‌خواند، پس قيام خود را طولانى كرد و گاهى بر پاى راست و گاهى بر پاى چپ تكيه مى‌كرد.

سپس با صدايى همراه با گريه فرمود:

«يَا سَيِّدِي تُعَذِّبُنِي وَ حُبُّكَ فِي قَلْبِي، أَمَا وَ عِزَّتِكَ لَئِنْ فَعَلْتَ لَتَجْمَعَنَّ بَيْنِي وَ بَيْنَ قَوْمٍ طَالَ مَا عَادَيْتُهُمْ فِيكَ».[٢]

«آقاى من! آيا در حالى كه محبت تو در قلب من است مرا عذاب مى‌كنى؟ به عزتت قسم اگر چنين كنى، ميان من و مردمانى كه مدتى‌

[١] - كافى، ج ٢، ص ٥٧٨

[٢] - همان، ص ٥٧٩