شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ١٠ - دیباچه

«اِعملوا آلَ داودَ شکراً وَ قلیلٌ مِن عبادیَ الشَّکُورُ»[١]

بنده همان به که ز تقصیر خویش عذر به درگاه خدای آورد

ورنه[٢] سزاوار خداوندیش کس نتواند که به‌جای آورد

باران رحمت بی‌حسابش همه را رسیده و خوان[٣] نعمت بی‌دریغش[٤] همه‌جا کشیده پرده ناموس[٥] بندگان به گناه فاحش[٦] ندرد و وظیفه[٧] روزی به خطای مُنکَر[٨] نبُرد.[٩]

ای کریمی که از خزانه غیب گبر و ترسا وظیفه خور داری

دوستان را کجا کنی محروم تو که با دشمن این نظر داری

فرّاش[١٠] باد صبا را گفته تا فرش زمرّدیبگسترد و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات نبات[١١] در مهد زمین بپرورد درختان را به خلعت نوروزی قبای سبز

[١]. «ای آل داوود! شکر (این‌همه نعمت را) بجا آورید؛ ولی عده کمی از بندگان من شکرگزارند!». سبا/١٣.

[٢]. وگرنه.

[٣]. سفره.

[٤]. بی‌مضایقه، بدون بخل، از روی جوانمردی.

[٥]. آبرو.

[٦]. آشکار.

[٧]. حقوق روزانه، دستمزد.

[٨]. انکار شده.

[٩]. قطع نکند.

[١٠]. فرش کننده.

[١١]. باد صبا (بادی که از مشرق می‌آید) همچون فراش است. ابری بهاری همچون دایه است. نبات همچون بنات و زمین همچون مَهد است. (این موارد اضافه تشبیهی هستند). فراش: فرش گسترنده. دایه: پرستار. بنات: دختران. نبات: گیاه.