شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٥٧ - شُکر در شعر

عرب را که در دجله باشد قُعُود[١] چه غم دارد از تشنگانِ ز رود[٢]؟

کسی قیمت تندرستی شناخت که یک‌چند بیچاره در تب گداخت

تو را تیره شب کی نماید دراز؟ که غلطی ز پهلو به پهلوی ناز

بر اندیش از افتان‌وخیزان تب که رنجور داند درازی شب

به بانگ دُهل خواجه بیدار گشت چه داند شب پاسبان چون[٣] گذشت؟

یکی را عسس[٤] دست بربسته بود همه‌شب پریشان و دل‌خسته بود

به گوش آمدش در شب تیره‌رنگ که شخصی همی نالید از دست‌تنگ

شنید این سخن دزد مسکین و گفت ز بیچارگی چند نالی بِخُفت

برو شُکرِ یزدان کن ای تنگدست! که دستت عسس تنگ بر هم نبست

مکن ناله از بینوایی بسی چو بینی ز خود بینواتر کسی

برهنه تنی، یک دِرَم وام کرد تن خویش را کِسوتی خام[٥] کرد

بنالید که‌ای طالع بدلگام! به گرما بپختم در این زیرِ خام

چو ناپخته آمد ز سختی به جوش یکی گفتش از چاه زندان خمُوش

به‌جای آور ای خام! شکرِ خدای که چو ما نِه ای خام[٦] بر دست و پای

[١] . نشستن.

[٢]. نام محلی بی‌آب درراه مکه.

[٣]. چگونه.

[٤]. داروغه، پاسبان، نگهبان.

[٥]. چرم دباغی نشده.

[٦]. خام: بند چرمی برای بستن؛ مانند ما زندانی و دسته بسته نیستی.