شُکر از شِکر شیرین تراست - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٤٢ - مال، تن، جان

درآمدم دل‌تنگ، یکی را دیدم که پای نداشت. سپاس نعمت حق به‌جای آوردم و بر بی کفشی صبر کردم.

مرغ بریان به چشم مردم سیر کمتر از برگ تره برخوان[١] است

آن که را دستگاه و قوت نیست شلغم پخته مرغ بریان است[٢]

خدا و بنده

خدا را بنده کآزمایش کند خدابنده باید ستایش کند[٣]

وقتی خدای مهربان آدمی را در امتحان الهی قرار می دهند شایسته است بنده واقعی، شکر گزار و ستایش گر پروردگار باشد.

سپاس‌دار باش تا سزاوار نیکی باشی.[٤]

اگر قدر نعمت را دانستی و شکر آن را به جا آوردی، لیاقت و شایستگی نعمت بیش تر و بهتر را داری.

مال، تن، جان

آفت چون به مال رسد شکر کن تا به تن نرسد و چون به تن رسید شکر کن به جان نرسد.[٥]

[١] .سفره.

[٢]. سعدی، گلستان، باب سوم، حکایت ١٨.

[٣]. ادیب نیشابوری، امثال وحِکم دهخدا، ج ٣، ص ٧١٦.

[٤]. مرزبان‌نامه، امثال و حِکم دهخدا، ج ٣، ص ٩٤٢.

[٥]. مرزبان‌نامه، دوازده هزار ضرب‌المثل فارسی، ص ٤٢.