«أَنَا أَمَنَةٌ لأَصْحَابِي، فَإِذَا قُبِضْتُ دَنَا مِنْ أَصْحَابِي مَا يُوعَدُونَ. وَ أَصْحَابِي أَمَنَةٌ لأُمَّتِي، فَإذَا قُبِضَ أَصْحَابِي دَنَا مِنْ أُمَّتِي مَا يُوعَدُونَ. وَ لا يَزَالُ هَذَا الدينُ ظَاهِراً عَلَى الأَدْيَانِ كُلِّهَا مَا دَامَ فِيكُمْ مَنْ قَدْ رَآنِي.»[١]

طبق اين حديث شريف، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله خود را مأمن و ملجأ در رفع معضلات و حل مشكلاتِ صحابه معرفى مى‌كند و مى‌فرمايد كه پس از ايشان، صحابه داراى سِمت مرجعيت براى عموم هستند. پيامبر صلى الله عليه و آله در ادامه نويد مى‌دهد كه تا زمانى كه در ميان امت، كسانى هم چون صحابه باشند كه از نور علم و هدايت پيامبر بهره ببرند و در ميان امت نورافشانى كنند، دين و آيين اسلام همواره شكوفا خواهد بود و برترى خواهد داشت.

از اين رو در حديثى، امام اميرمؤمنان عليه السلام از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل مى‌كند: «طُوبَى لِمَنْ رَآنِي أَوْ رَأَى مَنْ رَآنِي أَوْ رَأَى مَنْ رَأَى مَنْ رَآنِي»[٢]؛

«خوشا به حال كسانى كه شرف حضور مرا يافتند يا حضور يافتگان را ببينند يا از حضور يافتگانِ حضور يافته، بهره گيرند.»

اين حالت تسلسل، پيوسته است و براى هميشه، در سلسله فرهيختگان امت ادامه دارد، از اين رو همواره امت از اين فرهيختگان- كه وارثان علم نبوت و دارندگان ودايع مقام رسالتند- بهره وافى مى‌برد و هيچ‌گاه، زمين از حجت حق خالى نمى‌ماند. ائمه اطهار عليهم السلام و تربيت‌يافتگان مكتب اهل‌

[١] . كتاب النوادر، ص ١٤٦/ ١٩٩؛ بحار، ج ٢٢، ص ٣١٠؛ الطرائف فى معرفة مذاهب الطوائف، ص ٤٢٨؛ صحيح مسلم، ج ٧، ص ١٨٣.

[٢] . بحار، ج ٢٢، ص ٣١٣، به نقل از امالى ابن الشيخ، ص ٢٨١ و ٢٨٢.