* قيس بن سعد بن عباده: او از سابقين نخستين و از كسانى بود كه در كنار على عليه السلام، از بيعت با ابوبكر سر باز زد و در اين باره به پدرش اعتراض كرد.[٢]

* عدى بن حاتم: وى از صحابه و از شيعيان استوار مولا اميرمؤمنان عليه السلام بود.

* عمرو بن الحمق: او از مواليان خلّص مولا اميرمؤمنان عليه السلام شمرده مى‌شد.[٣]

* بريره أسلمى: وى از جمله دوازده نفرى بود كه پس از رحلت رسول الله صلى الله عليه و آله، عليه ابوبكر قيام كردند.[٤]

* بلال بن رباح: بلال مؤذن رسول الله صلى الله عليه و آله و طبق حديث امام صادق عليه السلام، بنده صالح بود. وى از بيعت با ابوبكر امتناع ورزيد و بدين‌سبب از مدينه به شام تبعيد گرديد. وى نثار شجره طوبى را در تزويج فاطمه سلام الله عليها روايت كرده است.[٥]

* ابَي بن كعب انصارى: او نخستين كسى بود كه در مدينه عهده‌دار كتابت وحى شد. ابوالصلاح حلبى، او و عبدالله بن مسعود را از ثابتان بر ولاى مولا اميرمؤمنان عليه السلام شمرده است.[٦] او از جمله دوازده نفرى بود كه پس از وفات پيامبر صلى الله عليه و آله، عليه ابوبكر برخاستند.[٧]

[١] . همان، ص ١٨٥.

[٢] . شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد، ج ٦، ص ٤٤.

[٣] . رجال كشى، ج ١، ص ٢٤٨.

[٤] . خصال، ج ٢، ص ٤٦١.

[٥] . قاموس‌الرجال، ج ٢، ص ٣٩٢- ٤٠٠.

[٦] . تقريب المعارف، ص ١٦٨.

[٧] . خصال، ج ٢، ص ٤٦١.