صحابه از منظر اهل بيت - معرفت، محمد هادى - الصفحة ٤٠ - ٢ خلافكاران
آيا شرمآور نيست كه اين شخص پليد را از اصحاب بشماريم؟
اينگونه افراد ناشايست بسيارند كه لقب صحابى را به دنبال مىشكند، ولى شمّهاى از خُلق و خوى پيامبر صلى الله عليه و آله يا پاىبندى به اصول شريعت در آنان ديده نمىشود؛ از جمله:
- عمر و بن عاص كه ننگ آفرينترين رجل آن عصر بود.
- ابو موسى اشعرى كه خيانت بزرگ نسبت به بزرگترين مرد جهان اسلام را مرتكب گرديد. او در اواخر عمر ننگين خود به اندازهاى پير و خرفت شد كه جملاتى را با عنوان آيههاى جا افتاده از قرآن مطرح مىكرد.
- مروان بن حكم كه نشانه «الوزغ ابن الوزغ» را آذين سينه پر كينه خود كرده بود.
- وليد بن عُقبه، ابو الأعور سلمى، ضحّاك بن قيس و مغيرة بن شعبه كه در حمله به خانه دخت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ضرب و شتم آن حضرت، سهمى بزرگ داشتند. آنها همواره مورد لعن و نفرين بزرگ مرد اسلام، مولاى متقيان بودند.[١] آيا شايسته است كه چنين افراد ناشايستى را به لقب فخيم صحابى مفتخر كرد؟
[١] . شرح نهج البلاغه، ابن ابى الحديد، ج ٤، ص ٧٩.