سمره از قبيله بنى خزاره، از اعراب باديه‌نشين بود كه در كودكى، پدرش فوت كرد. مادرش او را به شهر مدينه برد و خود، با مردى به نام مرى بن شيبان ازدواج كرد و سمره در دامان پدر خوانده‌اش تربيت يافت و از هم‌بستگان (حُلَفاء) انصار به شمار مى‌رفت‌[١]؛ از اين رو هم از (مِمَّنْ حَوْلَكُمْ مِنَ الْأَعْرابِ) و هم از (وَ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ مَرَدُوا عَلَى النِّفاقِ) شمرده مى‌شد.

٢. بُسر بن أرطأه‌

بُسربن أرطأه نيز از اصحاب شمرده شده و در رديف صحابه درجه يك قرار گرفته است.[٢] وى مانند سمرة بن جندب، از افرادى بود كه دين و شرف خود را در اختيار طاغوت زمان، معاويه، قرار داد. وى به دستور معاويه، با گروهى به مدينه حمله برد و خانه‌هايى را خراب و بزرگانى را شهيد كرد. او سپس به يمن حمله كرد و دو فرزند عبيدالله بن عباس (قَثَم و عبدالرحمان) را در دامان مادرشان سر بريد. بسر از هرگونه جنايت و هتك حرمت روى‌گردان نبود و همه دستورهاى معاويه را بى‌درنگ انجام مى‌داد.

مولا اميرمؤمنان عليه السلام درباره او مى‌فرمايد: «اللّهُمَّ إِنَّ بُسْراً بَاعَ دِينَهُ بِالدُّنْيَا وَ انْتَهَكَ مَحارِمك وَ كَانَتْ طَاعَةُ مَخْلُوقٍ فَاجِرٍ آثَرَ عِنْدَهُ مما عندك. اللّهُمَّ و لا

[١] . ر. ك: نهاية الإرب فى أنساب العرب، ص ٣٩٢؛ الإصابة فى تمييز الصحابه، ج ٢، ص ٧٨؛ اسد الغابه، ج ٢، ص ٣٥٤.

[٢] . ابن حجر او را در قسم اول حرف باء قرار داده است.( الإصابة فى تمييز الصحابه، ج ١، ص ١٤٧)