شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٢٠ - ٣ - جايگاه مفضل از نظر دانشمندان اسلامى

روايت شده‌اند، زيانى ندارد؛ زيرا انتساب آنها به مفضّل در ميان دانشمندان اشتهار دارد. از جمله «سيد بن طاوس» و ديگران آنها را تأييد كرده‌اند. نيز ضعيف شمردن «محمد بن سنان» و «مفضّل بن عمر» هم زيانى ندارد؛ زيرا ما اين ضعفها را نمى‌پذيريم؛ چون در روايات فراوانى به جلالت قدر و منزلت آن دو اشاره شده است. وانگهى متن دو خبر، شاهد صدقى بر صحت آنهاست و علاوه بر اين نوع متون نيازى به صحيح بودن خبر ندارد»[١] نيز در اول ترجمه توحيد مفضّل، اين دو كتاب و راوى آنها را اين گونه ستايش مى‌كند:

«چون حديث شريفى در اثبات صانع قدير و توحيد و ساير صفات كماليه او- جلّ شأنه و تعالى سلطانه و عظم برهانه- [از] شيخ جليل، مفضّل بن عمر جعفى كه از خواص اخيار، سلاله اطهار، امام المغارب و المشارق، ابو عبد اللَّه، جعفر بن محمد صادق- عليهما السّلام- بود ... و رشاقت مضامين و وثاقت براهينش شهادت مى‌داد و مى‌دهد كه از منبع وحى و الهام جارى گرديده ... و كافّه شيعيان در تقويت بيقين ايقان و ايمان به آن محتاج بودند و ... آن را به فارسى ترجمه كردم.»[٢] «علّامه سيد صدر الدين عاملى»[٣]- رحمة اللَّه عليه- مى‌گويد:

[١]« بحار الانوار»، ج ٣، ص ٥٥ و ٥٦. دليل سخن آخر مرحوم مجلسى آن است كه:

احاديثى بايد صحيح السّند باشند كه بيانگر حكمى عبادى و يا غير عبادى باشند اما چنين حديث روشنى كه عقل تمام مضامين آن را تأييد مى‌كند چه نيازى دارد كه سند آن صحيح باشد.

[٢]« ترجمه توحيد مفضّل»، ترجمه مرحوم مجلسى( ره)، ص ٣ و ٤.

[٣] براى شناخت اين عالم بزرگ اسلامى نگاه كن: منتهى الآمال، ج ٢، ص ٤١٠.