شگفتي‌هاى آفرينش (ترجمه توحيد مفضل) - ميرزايي، نجفعلي - الصفحة ٢٧ - ٦ - مشابهت توحيد مفضل با قرآن كريم

تدريجى است كه ملموس نيست. اگر انسان در آغاز تولّد از درك بالايى برخوردار بود و ناگاه وارد اين عالم هستى مى‌شد، حيرت و شگفتى مانع حيات طبيعى او مى‌شدند.

خواننده عزيز، سخنان امام- عليه السّلام- را دست كم و آسان مگير. راه نجات همين است كه با انديشه در همين نظم و حكمت حاكم بر همه عالم، به مبدأ متعال پى ببرى و نيك‌فرجام شوى.

امام- عليه السّلام- مفضّل و همه مردم را به انديشه در آفاق و انفس فرا مى‌خواند؛ زيرا آيات الهى را در آنها مى‌توان مشاهده كرد. قرآن كريم مى‌فرمايد:

«بزودى آيات قدرت خود را در آفاق و در وجود خودشان به آنها نشان خواهيم داد تا بر ايشان آشكار شود كه او حق است.»[١] پس انديشه در سخنان امام صادق- عليه السّلام- انسان را به سوى حقيقت رهنمون مى‌سازد و انسان وجود خدا را در همه جا مى‌يابد. خداوند در ادامه آيه مذكور مى‌فرمايد:

«آيا اينكه پروردگار تو در همه جا حاضر است، كافى نيست» گويى اگر انسان در آفاق و انفس بينديشد بر اثر حكمتهاى شگفت، خداى را نيز در همه جا جلوه‌گر مى‌بيند.

بايد انسان عادت كند كه در همه چيز بينديشد. اگر كسى ديده عبرت‌بين داشته باشد، به قول حضرت على- عليه السّلام- همه چيز آفرينش عبرت‌آور است.

پس بى‌جهت نيست كه در روايات ساعتى تفكر برتر از هفتاد سال عبادت‌

[١] سوره فصّلت، آيه ٥٢